Migawki Września' 25

Wrzesień minął mi w mgnieniu oka, jak zawsze intensywny, pełen nowych obowiązków i powrotu do codziennych rytuałów po wakacjach. Początek roku szkolnego to zawsze lawina spraw: wywiadówki, planowanie i rozpisywanie zajęć pozalekcyjnych, dopinanie kalendarza, który nagle zapełnia się po brzegi. Do tego dom, w którym po letnich wojażach trzeba było nadrobić to, co przez wakacje zostało odłożone na później. A w tym wszystkim jeszcze praca nad nową kolekcją Layette, która jest twórcza, ale wymagająca, pochłaniająca każdą wolną chwilę. Wrzesień był więc dla mnie miesiącem, w którym balansowałam między rolą mamy, domowymi obowiązkami i pasją zawodową. Intensywny, momentami męczący, ale też dający poczucie, że dzieje się dużo dobrego i ważnego.

Sama jestem ciekawa co znajdzie się w mojej galerii zdjęć i zapraszam Was do migawek minionego miesiąca.

Po wakacyjnych wyjazdach, trzeba się wziąć do pracy. Staram się prowadzić firmę bez stresu (nie zawsze się da), bo wiele produkcyjnych etapów nie jest w 100% zależnych czasowo ode mnie. Jednak udoskonaliłam swoją pracę metodą Zen to Done, która mocno wpłynęła na moją produktywność przy jednoczesnym spokoju wewnętrznym.

Zen to Done to metoda organizacji autorstwa Leo Babauty, który stworzył ją z myślą o osobach, które chcą wprowadzić w życie większy porządek i spokój, ale nie odnajdują się w zbyt skomplikowanych systemach. Opiera się na 10 nawykach, które stopniowo wdraża się w życie. Nie chodzi o to, by od razu stosować wszystkie, ale by krok po kroku uczyć się nowej rutyny:

Zbieraj – miej jedno miejsce (notes, aplikację), gdzie zapisujesz wszystkie sprawy, które przychodzą Ci do głowy. (Bardzo dobrze jest spisać nawet najmniejszą rzecz, którą musisz zrobić)

Planuj – codziennie wybieraj 1–3 najważniejsze zadania, które naprawdę chcesz wykonać.

Działaj – pracuj nad jednym zadaniem naraz, bez rozpraszania się. (Już dawno stwierdziłam, że multitasking nie jest dla mnie)

Proste listy – korzystaj z prostych list rzeczy do zrobienia, nie komplikuj.

Ustal rutyny – porządek w życiu to często powtarzalne, małe czynności.

Zrób miejsce – pozbywaj się zbędnych zobowiązań i nadmiaru. (czasami trzeba z czegoś zrezygnować, nie da się prowadzić wybujałego życia towarzyskiego, gdy ma się np. gorący czas rodzinny)

Przeglądaj – regularnie sprawdzaj swoje listy i plany, żeby były aktualne. (po czasie niektóre rzeczy przestają być tak naprawdę dla nas ważne)

Upraszczaj – wybieraj to, co najważniejsze, zamiast robić wszystko. (Dla mnie to też oznacza, by robić rzeczy lokalnie i nie tracić czasu na dojazdy)

Rób małymi krokami – buduj dobre nawyki powoli, skupiając się na jednym na raz.

Znajdź pasję – kiedy robisz coś, co naprawdę Cię cieszy, łatwiej o motywację i systematyczność.

Cała metoda jest bardzo prosta i  nie chodzi w niej o bycie superproduktywnym za wszelką cenę, tylko o spokój, prostotę i świadome podejście do codziennych zadań.

Back to school i moja Marysia zaczęła samodzielnie jeździć rowerem do szkoły. 

A w domu zapadła cisza i spokój.

We wrześniu róże nadal przepięknie kwitną.

To było danie miesiąca! Knedle ze śliwkami i cynamonem zniknęły błyskawicznie, że zdążyłam zrobić tylko zdjęcie podczas rodzinnych przygotowań do tego pysznego obiadu.

Wczesna jesień, więc zabieramy się za ogrodowe porządki po wakacjach.

Sporo ziół już zciełam i zamroziłam na przyszłe aromatyczne dania w sezonie jesienno-zimowym.

Ostatnie posiłki na tarasie i najpyszniejsze domowe burgery.

Będę tęsknić za jedzeniem pod chmurką.

Minął dokładnie roczek odkąd Vincent jest u nas. Jak mogło go tu wcześniej nie być? 

Jednocześnie bardzo tęsknie za naszymi trzeba aniołkami (Gapcią, Lunką i Matyldą) i wielokrotnie czuję ich niewytłumaczoną obecność. 

Wieczorne czytanki. Uwielbiam to, że tak chętnie cała trójka sięga po książki.

Spacer z chłopakami. Nie miałam nawet minimalnej możliwości by wpleść w codzienność jakiejś aktywności (pracuję nad tym), ale mój mąż dba byśmy chociaż często spacerowali. 

Spacer wśród natury ma w sobie coś niezwykle kojącego i odstresowującego. Kiedy zostawiamy za sobą dom, hałas miasta czy natłok obowiązków i zanurzamy się w ciszę drzew i widok wody, nasze myśli zaczynają poruszać się w innym rytmie. To, co w codzienności wydaje się wielkie i trudne, w obliczu ogromu nieba czy spokojnej linii horyzontu nagle maleje, traci swoją przytłaczającą moc.

Natura nie ocenia, nie pogania, nie oczekuje. Daje nam przestrzeń, w której możemy na nowo poukładać swoje sprawy. Czasem w takim spacerze pojawia się rozwiązanie, które wcześniej wydawało się niemożliwe do dostrzeżenia. 

Nasz przedszkolak. :)

W zabieganej rzeczywistości trochę brakuje czasu na spotkania towarzyskie, wiec czasami fajnie jest ukraść chwilkę np. na spotkaniu przed południem, przed pracą, na śniadaniu. Opcja śniadaniowni jest super, ale wiele uroku ma takie spotkanie w zaciszu domu. Takie pyszne śniadanko przygotowałyśmy razem z Anią, a tydzień później na ten sam zestaw zaprosiłam moją kochaną Agatkę.

Dostałam od niej takie piękne słoneczniki.

Ten przepiękny jesienny serwis skompletowałam dzięki mojej kochanej teściowej. Marzyłam o czymś dedykowanym na stoliczek kawowy przy kanapie.

Tutaj jestem!

Na zmienną pogodę i masę zamieszania w codzinności najlepszy jest domowy rosołek i drzemka!

Jak ja lubię domową pielęgnację i tą krótką chwilkę dla siebie. Zaglądajcie do poprzedniego posta, jeśli Wam gdzieś umknął.

Poranny makijaż na Dzień Kropki.*

* Dzień Kropki to międzynarodowe święto obchodzone 15 września, mające na celu wspieranie kreatywności, odwagi i odkrywania talentów u dzieci i dorosłych. Święto zainspirowała książka „The Dot” autorstwa Petera H. Reynoldsa, która opowiada o dziewczynce odkrywającej swój potencjał artystyczny. Tego dnia na całym świecie organizowane są różne zabawy i warsztaty związane z motywem kropki, angażujące szkoły, przedszkola i instytucje kultury. 

Sezon na kakao ceremonialne powraca. Pijałam je teraz częściej na podwieczorek niż o poranku, by doładować się jeszcze energią do wieczora (ale bez kofeiny jak w przypadku kawy, by nie zaburzać sobie snu). Chwilowo słodzę kakao syropem z agawy, który ma trochę niższy indeks glikemiczny niż miód (i jest słodszy w smaku niż miód, więc używam go trochę w mniejszych ilościach).

Powrót Marysi to jazdy konnej po dłuższej przerwie. Ja też coś muszę zorganizować dla siebie - to jest jednak ten sport, który moja głowa i ciało nie traktuje jak sport sam w sobie, tylko inny stan umysłu. Ech, gdyby tylko było więcej stajni w naszej okolicy, które będą spełniały moje wymagania (co do krytej ujeżdżalni, dobrych koni, dobrego trenera, szybkiego dojazdu od naszego domu) i oczywiście zgrania tego wszystkiego z mikro czasem, którym dysponuję.

Do naszej rodzinki dołączyła Milenka - znajdka, która przygarną mój brat. Jest przeurocza!

Często nas odwiedza i uwielbiam obserwować jej gonitwy po ogrodzie z Vincentem.

Nowy poranny rytuał. Kieliszek z wyciśniętym imbirem, połową oleju lnianego i sokiem z cytryny.

Dla odprężenia całą rodziną haftujemy! Miłoszek bardzo się w to wkręcił.

Idzie my naprawdę świetnie!

Łapiemy ostatki pięknej pogody i sadzimy tulipany.

W weekendy chodzimy do lasu.

I zbieramy rodzinnie grzyby. To jedna z tych prostych, a jednocześnie niezwykle kojących aktywności, które mają dobroczynny wpływ nie tylko na ciało, ale i na umysł. 

Sam proces poszukiwania grzybów wymaga od nas uważności: patrzymy pod nogi, dostrzegamy szczegóły, wytężamy wzrok, by w gąszczu traw i mchów zauważyć brązowy kapelusz czy delikatny kształt borowika. To właśnie ta koncentracja działa jak naturalny trening dla mózgu. Badania pokazują, że uważne wyszukiwanie grzybów aktywuje obszary odpowiedzialne za spostrzegawczość i pamięć przestrzenną. Gimnastykujemy umysł w najpiękniejszych okolicznościach przyrody, a jednocześnie wprowadzamy go w stan głębokiego skupienia, podobny do medytacji.

Pojawia się też radość z małych odkryć, gdy każde znalezione gniazdko grzybów wywołuje uśmiech, poczucie satysfakcji i dziecięcą ekscytację. Właśnie dlatego zbieranie grzybów dla wielu osób staje się nie tylko jesiennym hobby, ale wręcz rytuałem oczyszczającym głowę z nadmiaru myśli i przywracającym wewnętrzną równowagę.

Ktoś tu w przedszkolu złapał Bostonkę i przez tydzięń "pracował" z mamą i tatą w domu.

W takich chwilach myślę sobie, że jedno dziecko na pokładzie to naprawdę zupełnie inna historia, wręcz przyjemna bułeczka z masełkiem. To był paradoksalnie naprawdę miły tydzień spędzony w domu.

Ale wrześniowa gonitwa nadal trwa. Gabrysia zabrała mnie do sali zabaw na urodziny ulubionego kolegi z klasy. Dla mnie takie atrakcje to mega-giga przeboźcowanie, byłam dodatkowo przerażona jak inny kolega z klasy złamał na trampolinach rękę (!), a ja oczywiście następnego dnia dosłownie się pochorowałam, ale czego się nie robi dla życia towarzyskiego swoich dzieci. 😄

Energię, która była mocno eksploatowana we wrześniu z pewnością doładował nasz rocznicowy wyjazd do Wisły. 

Dwa dni spędzone w ciszy, z dobrym jedzonkiem, odpoczynkiem, relaksującym masażem i długim spacerem po górach (22000 kroków) wśród przepięknej natury był idealną odskocznią od wymogów naszej codzienności.

Wieczorne przytulasy, na które przychodzą bez końca.

Zajęcia dodatkowe... starałam się w tym roku je trochę zminimalizować, ale przy trójce dzieciaków, które chcą próbować wszystkiego jest to dość trudne. Wspinaczka, to wielka pasja, którą dzielą wspólnie z Tatą.

Miłoszek, najmłodszy z grupy śmiga po tych uchwytach jak mały pajączek. 

Jesienne wieczory i rytuały. Urocza książeczka trafiła ostatnio do naszej domowej biblioteczki. 

No i rusza się nam pierwszy ząbek! Wróżka zębuszka musi być w gotowości.

Chciałabym napisać, że październik zapowiada się spokojniej, że w końcu znajdę czas na oddech i dłuższe chwile dla siebie, ale… dobrze wiem, że i ten miesiąc nie pozwoli się nudzić. Przed nami kolejne wyzwania, plany do zrealizowania i oczywiście dwie urodzinowe imprezy, które już teraz zaprzątają moją głowę. Mam jednak nadzieję, że w tym wszystkim uda się odnaleźć choć trochę jesiennego spokoju, który daje kubek herbaty, zapach świec i liście szeleszczące pod nogami podczas spacerów. Bo nawet w zabieganym rytmie warto znaleźć dla siebie małe, ciche chwile. 

Dziękuje kochani i do napisania już niebawem!

Jesienna Pielęgnacja Cery

Jesień i zawirowania współczesnych czasów powodują, że chcemy trochę zwolnić i naturalnie przygodzą mi do głowy lekkie jesienne wpisy.

O post o pielęgnacji i kosmetykach kolorowych prosicie mnie bardzo często, a że ostatnio aktualizacja pielęgnacji była aż 4 lata temu, to myślę, że jest to dobry pretekst, by poruszyć ten temat na blogu zwłaszcza w trudnym dla cery okresie przejścia z jednej pory roku w drugą.

Jeśli chodzi o pielęgnację zaznaczę, że w tym wpisie nie do końca chodzi o to czego właściwie używam oraz jakich marek, ale jak doszłam do tego co tak na prawdę mojej skórze służy. Rzeczywiście od jakiego dłuższego czasu jestem ze stanu swojej cery zadowolona i w dużej mierze jest to efekt pielęgnacji, którą wreszcie, metodą prób i błędów, skroiłam na własne potrzeby. Z naszą skórą to trochę jak z ubiorem - wiele lat zajmuje nam odnalezienie własnego stylu, nauka (i akceptacja!) swoich kształtów, tak by ubierać się zgodnie z typem sylwetki. Z pielęgnacją jest to samo, trzeba poznać typ swojej skóry i podążać za jej potrzebami, które mogą się zmieniać w zależności od pory roku, a nawet kobiecego cyklu.

Chociaż mogłoby się wydawać, że po 40-tce zacznę stawiać na pielęgnację anti-aging, to zdecydowanie moim celem nie jest niwelowanie zmarszczek (które są naturalną częścią życia). Kremy napinające wysuszają mi skórę, a te mocno regenerujące zmarszczki zapychają cerę. Na przestrzeni lat doszłam do wniosku, że to co postarza tak naprawdę twarz to nie są same zmarszczki. Co więcej wiele dwudziestoparoletnich dziewczyn ma sporo zmarszczek mimicznych (od pięknego uśmiechu!) a absolutnie nie dodaje im to wieku. 

W kontekście dbania o skórę często pojawia się temat zabiegów z zakresu medycyny estetycznej czyli chociażby botoksu, wypełniaczy czy kwasu hialuronowego. Uważam, że każdy ma prawo decydować o swoim ciele, ale osobiście jestem raczej za naturalnym procesem starzenia się, a nie majsterkowaniu z rysami twarzy. Sama wybrałam inną drogę i wolę pielęgnację opartą na naturalnych metodach, zdrowym stylu życia i chociażby właśnie dobrze dobraną pielęgnacją. W moim odczuciu niestety efekty zabiegów iniekcyjnych bywają zauważalne, a przy dłuższym stosowaniu skóra może reagować w sposób trudny do przewidzenia - zmieniają się rysy, twarz jest opuchnięta i trzeba kontynuować zabiegi regularnie, ponieważ badania pokazują, że po zaprzestaniu ostrzykiwań może być potrzebny czas, by twarz wróciła do swojego pierwotnego wyglądu, a niekiedy zmiany i starzenie się skóry są wręcz bardziej widoczne niż wcześniej. Nie oznacza to oczywiście, że takie zabiegi są złe, ponieważ dla wielu osób są rozwiązaniem, które daje im poczucie komfortu i ja to szanuję, ale ja zdecydowanie czuję się lepiej, stawiając na mniej inwazyjne sposoby dbania o siebie i moim największym marzeniem nie jest udawanie, że jestem młodsza niż w rzeczywistości. Oczywiście jednocześnie dbając by sobie tych lat złą pielęgnacją czy stylem życia nie dodawać. 

Nie przeszkadza mi kreseczka między brwiami (lwia zmarszczka) czy zmarszczki mimiczne podczas uśmiechu. To co według mnie dodaje lat niezależnie od wieku jest szara, zmęczona i chropowata cera. Dlatego dla mnie najważniejsze jest dobre nawilżenie, unikanie przebarwień, gładka cera bez wyprysków oraz rozszerzonych porów. Zdecydowanie większym czynnikiem, który dodaje lat jest zaburzony owal twarzy czy opadająca powieka, ale tu zamiast drastycznych operacji, naprawdę regularne masaże np. kamieniem gua sha działaja cuda. Regularnie wykonywany masaż kamieniem poprawia mikrokrążenie i dotlenia skórę, wspiera drenaż limfatyczny, dzięki czemu zmniejszają się opuchnięcia oraz cienie pod oczami, a także pomaga rozluźnić napięcia mięśni twarzy, co sprawia, że rysy wyglądają łagodniej i młodziej. 

Ponieważ mam do kosmetyków słabość, był taki okres, gdy byłam bardzo niestała w uczuciach jeśli chodzi o kosmetyki. Lubię sięgać po różne produkty, testować a gdy mi się kończą zmieniać na nowe produkty. Wiem już doskonale czego moja cera potrzebuje (przede wszystkim nawilżenia i ukojenia) wiec tego się trzymam, ale testowałam przeróżne marki. Od lat staram się sięgać po naturalne kosmetyki, które niezmiernie sobie cenię, ale sięgam też po specjalistyczne kosmetyki z dobrym składem o silniejszym działaniu. No właśnie.. tych specyfików w pewnym momencie zrobiło się tak dużo, że moja cera zaczęła trochę wariować. W pewnym momencie poczułam potrzebę mocnego uproszczenia swojej pielęgnacji wręcz do minimum i od kilku tygodni używam kosmetyków, które wiem, że ratują i koją moją cerę za każdym razem, zwłaszcza po słonecznych miesiącach i podróżach.

PORANNA PIELĘGNACJA

By nie przesuszyć i nie zaburzyć bariery ochronnej mojej cery, rano przemywam twarz tylko zimną wodą i osuszam swoim specjalnym ręcznikiem (nie używajcie w tym celu ręcznika do całego ciała czy też do rąk, z którego korzystają wszyscy domownicy). Następnie nakładam serum i krem na dzień marki Avene. Bardzo lubię sera, ponieważ czuje, że mam takie głębsze, dwuetapowe nawilżenie skóry. Seria Citalfate jest dla mnie genialna, bo jest mocno regenerująca, redukuje zaczerwienienia (mam skłonności), odbudowuje barierę hydrolipidową, ale jednocześnie jest antybakteryjna, przez co nie powoduje (a wręcz leczy) ewentualne niedoskonałości cery. Bardzo ważne dla mnie jest również to, że chociaż marka Avene słynie z dermokosmetyków, to w swoim składach zawiera 91% składników pochodzenia naturalnego. Oczywiście ten post nie jest absolutnie żadną współpracą, a obecność tej marki możecie zauważyć od samego początku pojawiania się tu postów o kosmetykach (już naście lat!).

Po nałożeniu kremu, myję zęby a następnie nakładam warstwę kremu z filtrem. To konieczny element w profilaktyce przeciwstarzeniowej i gwarancja dobrej kondycji mojej cery pod względem widoczności zmarszczek oraz braku zaczerwień. Od paru dobrych lat po prostu nie wyobrażam sobie pielęgnacji bez kremu z filtrem SPF 50! Używam go praktycznie przez cały rok, może ciut mniej, gdy zaszywam się w domu zimą. Sięgam po takie kremy z wysokim filtrem, które nie tyle służą "do opalania", ale które dedykowane są dla osób po zabiegach lub z bardzo wrażliwą cerą. Takie kremy mają wtedy dodatkowo działanie kojące oraz antybakteryjne. Wówczas taki krem nie tylko chroni przed złym działaniem promieni słonecznych, ale również pielęgnuje. Jak niemalże na każdy temat w sieci jest wiele opinii na temat filtrów, dlatego sięgam po sprawdzone marki i po filtry mineralne a nie chemiczne, które są bezpieczniejsze dla skóry. Filtr mineralny marki Benton nie tylko chroni przed słońcem, ale doskonale pielęgnuje cerę.

Chociaż pielęgnacja na dzień, ma chronić i koić naszą cerę przez cały dzień, to bardzo ważne jest wieczorne oczyszczanie twarzy.

WIECZORNA PIELĘGNACJA

Niezależnie czy mam na sobie makijaż czy nie, wieczorem stawiam na dobre oczyszczanie twarzy. Najlepsze rezultaty są podczas dwuetapowego oczyszczania - najpierw olejkiem, a później delikatnym, niewysuszającym produktem do mycia twarzy. Obecnie mam różany olejek marki Ministerstwo Dobrego Mydła oraz żel-krem marki Avene. Dzięki nim mam doskonale oczyszczoną cerę z pozostałości makijażu i zanieczyszczeń z całego dnia, ale jednocześnie nie jest podrażniona ani wysuszona.

Zdarza mi się robić demakijaż płynem micelarnym przy pomocy wacików, ale pamiętam, by po aplikacji płynu micelarnego dodatkowo zmyć go mleczkiem lub tonikiem. Płyn micelarny działa jak magnes na zanieczyszczenia, ponieważ zawarte w nim micele przyciągają i rozpuszczają resztki makijażu, sebum oraz kurz. Jednak te same substancje powierzchniowo czynne, które skutecznie chwytają brud, mogą także wysuszać lub podrażniać naskórek, jeśli pozostaną na nim zbyt długo. Pozostawienie płynu micelarnego na skórze oznacza, że jego składniki dalej na niej działają, a wraz z nimi mikroskopijne resztki rozpuszczonych zanieczyszczeń. Może to prowadzić do uczucia ściągnięcia, zaczerwienień a nawet do osłabienia bariery hydrolipidowej. Dlatego warto po oczyszczeniu twarzy płynem micelarnym spłukać go wodą lub przetrzeć skórę tonikiem, hydrolatem czy mleczkiem.

Po oczyszczeniu twarzy na noc nakładam zmiennie dwa produkty. Jeden mój faworyt od lat - czyli krem regenerujący Avene Cicalfate+, który Tworzy film ochronny i efekt opatrunku, który chroni skórę. Przepięknie regeneruje skórę, czuć otulenie na twarzy, ale przez zawartość siarczanu miedzi i cynku ogranicza ryzyko rozmnażania się bakterii i działa oczyszczająco. Pomimo, że mocno nawilża i natłuszcza, nie ma obaw, że spowoduje jakiś wysyp niedoskonałości. Zdarza się, że tego kremu używam również na dzień w mroźne dni lub gdy czuje mocne przesuszenie.

Od jakiegoś czasu wprowadziłam nowy krem do zadań specjalnych, który stosuje co drugi dzień na noc (naprzemiennie z Avene Cicalfate) czyli farmaceutyczny krem Retinobaza 17000 z wysoką zawartością witaminy A (1% stabilnej pochodnej retinolu w postaci estru). Krem jest dostępny w aptece i jest przeznaczony do nawilżania, regeneracji i redukcji zmarszczek, przebarwień oraz zmian trądzikowych. 

Od dłuższego czasu byłam bardzo ostrożna wprowadzając retinol do swojej pielęgnacji. To składnik o udowodnionym działaniu, ale też wymagający gdzie łatwo przesadzić z częstotliwością stosowania i w efekcie podrażnić skórę. Dlatego sięgnęłam po krem Retinobaza ponieważ jest preparatem o łagodniejszym stężeniu, odpowiednim dla osób, które dopiero zaczynają swoją przygodę z retinoidami.

Takie kremy działają wielotorowo: pobudzają proces odnowy naskórka, przyspieszają złuszczanie martwych komórek, wyrównują koloryt skóry i poprawiają jej strukturę. Retinol oraz jego pochodne stymulują skórę do produkcji kolagenu, co w dłuższej perspektywie może zmniejszać widoczność drobnych zmarszczek i poprawiać jędrność skóry. Wspomagają także regulację pracy gruczołów łojowych, więc są cenione przy cerze skłonnej do niedoskonałości.

Przy retinolu kluczowe jest stopniowe wprowadzanie preparatu, obserwowanie reakcji skóry i obowiązkowe stosowanie wysokiej ochrony przeciwsłonecznej w ciągu dnia. Wtedy można korzystać z jego potencjału bez niepotrzebnych podrażnień.

Krem ma ultralekką, szybko wchłaniającą się formułę, która nie zatyka porów i jest skuteczna w leczeniu różnych problemów skórnych i póki co jestem ogromnie zadowolona z rezultatów bo są widoczne, bez skutków ubocznych, których się obawiałam.

Bardzo ważnym elementem pielęgnacji jest krem pod oczy. Kiedyś próbowałam nawet omijać ten etap, nakładając po prostu krem do twarzy w okolice oka, ale jednak moja skóra w tym rejonie jest bardzo newralgiczna. Po pierwsze mam głęboko osadzone oczy, więc mam tendencję do cieni pod oczami, a po drugie jest to obszar, gdzie najszybciej starzeje się skóra. Specyfika mojej twarzy jest taka, że póki co nie posiadam żadnych kurzych łapek w zewnętrznych kącikach oka (ostatnio Pani kosmetyczka, u której byłam była aż zdziwiona) ale za to podczas uśmiechania zagina mi się skóra właśnie pod oczami. Zmarszczki, które pojawiają się pod okiem podczas uśmiechu, to zmarszczki dynamiczne czyli takie, które powstają w wyniku pracy mięśni mimicznych. Skóra pod oczami jest bardzo cienka, niemal pozbawiona gruczołów łojowych, więc szybciej się ugina przy ruchu. Prawdopodobnie mam inny typ mimiki. Mniej intensywnie angażuje mięsień w bocznych częściach oka, a bardziej w dolnej. W efekcie przy uśmiechu pojawiają się linie właśnie pod okiem, a nie po bokach. Po rozluźnieniu twarzy stają się bardzo delikatne i nie utrwalone. Nie mniej jednak widzę, że na ich wygląd wpływa odpowiednia pielęgnacja i im bardziej jest ta sfera przesuszona, tym jest większa widoczność zmarszczek pod okiem. Dlatego jeśli chodzi o kremy pod oczy, to jestem bardzo wymagająca i nie lubię takich, które szybko się wchłaniają i napinają skórę wokół oka. Kremy pod oczy lubię wręcz treściwe, pomimo, że wymagają dłuższego czasu do wchłaniania. Obecnie mam dwa, które bardzo lubię. Krem marki Martina Gebhardt jest bardzo odżywczy i otulający.

I to byłaby cała codzienna pielęgnacja, ale w swojej kosmetyczne mam również produkty do zadań specjalnych. Zacznę od tych delikatnych preparatów, które używam dodatkowo, gdy np. robię sobie masaż twarzy.

Do masażu kamieniem gua sha stosuje różany olejek w połączeniu z kremem od Ministerstwa Dobrego Mydła. Mam od nich również hydrolat różany (zapomniałam dodać, że jest to dla mnie bardzo ważny etap pielęgnacji i zawsze spryskuję twarz hydrolatem rano i wieczorem przed nałożeniem kremu).

Mocniejsze kosmetyki do zadań specjalnych, które stosuje 2 razy w tygodniu, to są różne sera z kwasami, które mają za zadanie niwelowanie niedoskonałości. Miałam ostatnią takie tendencje w obrębie brody i regularne stosowanie takich preparatów bardzo mi pomogło. Zmiany skórne w okolicy brody są wyjątkowo częste  nawet u osób, które nie mają większych problemów z cerą. Wynika to z tego, że ta strefa jest mocno zależna od gospodarki hormonalnej. Bardzo polecam zwłaszcza serum Your Kaya, który jest moim przyjacielem, w newralgicznej fazie cyklu czy też kwas azelainowy, który pomaga regulować pracę gruczołów łojowych i zmniejszać ilość zaskórników oraz łagodzi zmiany trądzikowe. Jednocześnie hamuje nadmierną produkcję melaniny w skórze, co przekłada się na stopniowe rozjaśnianie przebarwień i wyrównanie kolorytu cery. Jest też dobrze tolerowany przez skórę wrażliwą i nie działa tak drażniąco jak niektóre kwasy AHA czy BHA. 

Takim miłym dodatkiem do pielęgnacji są wszelakie maseczki. Tu rzeczywiście pozwalam sobie na różne marki i trzymam je w koszyczku przy wannie (najczęściej nakładam je podczas kąpieli).

Lubię sięgać po te delikatnie oczyszczające z glinkami oraz silnie nawilżające. Od czasu do czasu używam maseczek w płachcie czy też nawilżających płatków pod oczy.

Podsumowując, w pielęgnacji naprawdę mniej znaczy więcej. Zamiast gonić za nowinkami i gęstą półką kosmetyków, warto zatrzymać się i spojrzeć uważnie na potrzeby własnej skóry. To one powinny decydować o tym, co nakładamy, w jakiej kolejności i jak często. Obserwując swoją skórę i reagując na jej sygnały, możemy dobierać produkty świadomie, bez nadmiaru i przesady. Taki minimalistyczny, przemyślany rytuał pozwala skórze oddychać, utrzymuje jej równowagę i sprawia, że pielęgnacja staje się nie tyle obowiązkiem, wielką przyjemnością. 

Uwielbiam ten moment wyciszenia w zaciszu swojej łazienki.

Minimalizm w pielęgnacji nie oznacza rezygnacji z rytuału pielęgnacyjnego i kosmetyków. To raczej świadome podejście i wybieranie produktów, które faktycznie służą naszej cerze, zamiast gromadzenia przypadkowych nowości. Chodzi o to, by dobrze poznać potrzeby własnej skóry, kupować to, co jest potrzebne i skuteczne, a potem zużywać kosmetyki do końca, zamiast odkładać kolejne słoiczki i tubki na półkę. Taki sposób nie tylko pozwala uniknąć przeciążania skóry zbyt dużą liczbą substancji aktywnych, ale też jest bardziej przyjazny portfelowi i środowisku.

Przyznam szczerze, że sama wciąż uczę się kosmetycznego minimalizmu, chociaż reklamy i nowości kuszą na każdym kroku, obiecując szybkie efekty i magiczne zmiany. Coraz bardziej jednak przekonuję się, że największą korzyść daje uważne obserwowanie własnej skóry, dobieranie kilku naprawdę potrzebnych kosmetyków i zużywanie ich do końca. Dzięki temu pielęgnacja staje się spokojniejsza, bardziej świadoma i naprawdę działa na korzyść cery.

Napiszcie w komentarzu jaki produkt zmienił całkowicie pielęgnacje Waszej cery, do czego nieustannie wracacie, co jest w Waszej kosmetyczce niezbędne (może właśnie jakiś nietypowy krem apteczny?).

Dziękuję Wam za obecność i niebawem wracam z migawkami września oraz kolejnym jesiennym postem, tym razem na temat kosmetyków kolorowych.

Do napisania!