Ależ, Bolusiu!

Od jakiegoś czasu skrywamy małą tajemnicę w Magicznym Domku. Nie wiem, czy to kwestia jakiejś szczególnej aury tego miejsca, nietypowego układu planet (czy współrzędnych) czy po prostu przypadku, ale mam wrażenie, że czworonogi są nam pisane w większej ilości, niż pierwotnie zakładaliśmy.

Prawda jest taka, że zupełnie nie planowaliśmy teraz powiększania rodziny. Przy trójce dzieci, codziennej logistyce, pracy i planach wakacyjnych z przyczepą kempingową, rozsądek podpowiadał raczej, że nie jest to najlepszy moment. A jednak życie często układa własne scenariusze.

Mniej więcej miesiąc temu dziewczyna mojego brata była świadkiem bardzo trudnej sytuacji. Zobaczyła karetkę pogotowia i mężczyznę z rozbitą, zakrwawioną głową, który mimo całego zamieszania kurczowo trzymał psa na smyczy. Podeszła odruchowo. Zostawiła swój numer telefonu i zobowiązała się zaopiekować pieskiem na czas pobytu właściciela w szpitalu.

Niestety telefon nigdy nie zadzwonił.

Po czasie okazało się, że właściciel wyszedł ze szpitala, ale zmagał się z bardzo dużym problemem alkoholowym. Został eksmitowany z mieszkania i prawdopodobnie trafił do miejsca, w którym nie można mieć zwierząt. Zaczęliśmy więc pytać o historię psa i szybko wyszło na jaw, że jego los od dawna był bardzo niepewny. Z niewyjaśnionych przyczyn trafiał z rąk do rąk i miał już przynajmniej kilku właścicieli.

Początkowo piesek trafił pod opiekę mamy dziewczyny mojego brata, ale szybko okazało się, że jest zbyt duży i energiczny, by zamieszkać w małym mieszkaniu z samotną starszą panią. Rozpoczęły się więc poszukiwania nowego domu dla Bolusia — bo tak nazwaliśmy go właściwie od pierwszego dnia.

Wszyscy byliśmy zaskoczeni tym, jakie Boluś ma cudowne, łagodne usposobienie. Jest niezwykle grzeczny, spokojny i bardzo posłuszny. Nie był zaniedbany ani wycofany. Podczas kąpieli cierpliwie stał w wannie, znał podstawowe komendy, pięknie chodził na smyczy i od początku szukał kontaktu z człowiekiem.

To wszystko bardzo mnie poruszyło. Bo życie naprawdę nie jest czarno-białe. Czasami człowiek pogubiony, zmagający się z własnymi demonami i uzależnieniami, potrafi jednocześnie kochać zwierzę całym sercem. I myślę, że ten pies był kochany. Tylko że sama miłość nie zawsze wystarcza, kiedy brakuje stabilności, bezpieczeństwa i możliwości zapewnienia zwierzęciu normalnego życia i stałego domu.

Schronisko od początku nie wchodziło w grę. Chcieliśmy znaleźć mu miejsce, w którym w końcu mógłby zostać na dobre. Poszukiwania trwały długo. Co jakiś czas pojawiały się wprawdzie małe iskierki nadziei, gdy ktoś znajomy pytał o psa lub deklarował chęć poznania Bolusia, ale ostatecznie nic z tego nie wychodziło. I chyba właśnie wtedy, zupełnie niepostrzeżenie, Boluś zaczął rozgaszczać się nie tylko w naszym domu, ale też w naszych sercach. Coraz trudniej było wyobrazić sobie, że któregoś dnia po prostu zniknie z naszej codzienności. Jego obecność stała się czymś naturalnym. Poranne dreptanie po domu, ciche kładzenie się obok dzieci, merdający ogon na widok każdego domownika. A wraz z tym coraz trudniejsza stawała się sama myśl, że mielibyśmy się z nim rozstać.

Choć decyzję podejmowaliśmy całą rodziną, nie wszyscy od początku byli od razu na TAK. O ile Miłoszek, Gabrysia i - nie ukrywajmy - również moje serce bardzo szybko były już po stronie Bolusia, o tyle Marysia i mój mąż mieli sporo obaw.

I trudno było im się dziwić. Pies to nie chwilowy zachwyt, tylko ogromna odpowiedzialność i kolejne zmiany w już dość intensywnej codzienności. Pojawiały się pytania o logistykę, wyjazdy, obowiązki i to, czy naprawdę damy radę. Zwłaszcza że wszystko wydarzyło się tak nagle, bez planu i kompletnie bez przygotowań.

Ale Boluś chyba doskonale wiedział, co robi. Nie narzucał się, nie rozrabiał, nie próbował nikogo zdobywać na siłę (no może tym swoim rozbrajającym psim uśmiechem z pięknymi ząbkami). Po prostu był obok, uroczy i niezwykle wdzięczny za każdą uwagę. I mam wrażenie, że właśnie tym powoli rozbroił największe wątpliwości.

Boluś jest uroczym kundelkiem, który trochę przypomina nam małego niedźwiadka. Ma około półtora roku, miękkie futro, pocieszny pyszczek i spojrzenie, któremu naprawdę trudno się oprzeć.

Od samego początku świetnie dogadał się z Vincentem oraz Milenką suczką mojego brata, która często nas odwiedza. Ku naszej radości bardzo szybko odnalazł się też w całym domowym zamieszaniu, hałasie i nieustannym ruchu, który u nas właściwie nigdy się nie kończy.

A za sprawą urodzin Gabrysi miał okazję poznać praktycznie całą naszą rodzinę i najbliższych przyjaciół. I co ciekawe, jakby doskonale wiedział, jak odnaleźć się wśród tylu ludzi. Trochę krążył między gośćmi, trochę obserwował wszystko z boku, cierpliwie przyjmował głaski i wyglądał, jakby był częścią tego domu od zawsze.

Ależ, Bolusiu! Rozgość się i czuj się jak u siebie!

🐾🐾🐾