Obiecałam, że opowiem Wam pewną historię.
Musiałam się do niej przygotować. Z napisaniem tego posta czekałam prawie rok. Wcześniej nie byłam gotowa.
Rok temu odszedł ktoś bardzo dla mnie ważny. Mój konik Graal...
Gdy miałam 10 lat zapisałam się z moim wówczas 35-letnim Tatą na lekcje jazdy konnej. Była prawdziwa polska zima. Świat koni fascynował nas bardzo, że z dnia na dzień, nasza pasja stawała się coraz bardziej poważna. Poświęcałam koniom każdą wolną chwilę.
Mieliśmy w tamtym okresie 3 konie. Ale to z Graalem zżyłam się najmocniej. Był bardzo silny, skoczny i nieprzewidywalny.
Spędziłam w jego towarzystwie prawie 18 lat...
Nie zdążyłam... Ostatnie lata chorował na chorobę płuc.
Przeżyliśmy jednak piękne lata. Na początku uczyłam się razem z nim. Trenowaliśmy skoki przez przeszkody u samego mistrza Polski - Grzegorza Kubiaka i braliśmy udział w zawodach jeździeckich.
Poniżej zdjęcia z pierwszych moich treningów. Tu na moim pierwszym koniku Dipolu. Pamiętam, że wtedy - 8 moich pierwszych upadków z konia, 7 było razem z nim. Było tak ślisko.
Całą podstawówkę wierzyłam, że w przyszłości, zwiążę się z jeździectwem zawodowo.
W liceum miałam coraz mniej czasu na treningi.
Graal ostatnie swoje lata spędził szczęśliwe i beztroskie. Trzymaliśmy go w stajni za miastem, gdzie miał bardzo dobrą opiekę na co dzień. Biegał na łące z innymi konikami, a gdy go odwiedzałam jechaliśmy w teren do lasu.
Między nami wytworzyła się niesamowita więź. Wykonywał bezbłędnie polecenia. Wystarczył lekki ruch biodrem i łydką. Jakże trafnie przedstawione było to magiczne porozumienie w Avatarze.
Uwielbiałam to uczucie wolności i wiatr we włosach gdy pędziliśmy galopem przez leśne ścieżki. Nie było zbędnych hałasów. Tylko zrozumienie bez słów i stukot kopyt.
Jego odejście bardzo mnie dotknęło. Nie odważyłam się wsiąść na konia od tamtego czasu. Potrzebuję jeszcze trochę czasu...
*Przy okazji pozdrawiam serdecznie moją koleżankę z naszych dawnych treningów. :)
Wiola związała swoją przyszłość z końmi i prowadzi na ten temat bloga - klik.
